Het is bijna zover ... Roparun 2012 staat voor de deur

Op deze pagina stellen de teamleden zich voor en natuurlijk ook Ron Wessel, Arjan Wijnker, Tineke Faber en Irene Apeldoorn ... de organisatie van het UWV Roparunteam!

Wil je nog een keertje de verhalen van de teamleden van 2011 teruglezen, klik dan hier.

Binnen UWV werk ik op het hoofdkantoor bij FEZ/PC&A als Sr Controller en daar richt ik me op Cost Accounting/Cost Manangement en de control van WERKbedrijf en K&S.

Mijn uitdaging in de Roparun ligt niet alleen op die 530 km, maar ook op het 'smeden van het team'. Samen met de mede organisatieteamleden (Tineke, Arjan en Irene) is het 'achter de schermen' weer een pittige klus om de diverse vraagstukken op te lossen (denk aan rustpunten onderweg, trainingen, sponsoracties, begeleidende auto's, telefoons etc).

Maar ik kijk weer uit de vier dagen met elkaar als team (23 pers) onderweg. Van Amsterdam naar Parijs en dan even in 45 uur die 530 km naar Rotterdam overbruggen en dan weer als team weer gezond en wel aankomen te Amsterdam………..

Maar eerst nog even:
» 35 keer starten voor stukjes van 2 km ('s nachts lopen heel bijzonder)
» tussendoor nog wat kilometers fietsen (niet mijn ding!!)
» heerlijke hazeslaapjes in het busje
» culinaire hoogstandjes op de rustplaatsen
» en als "grande finale": onze binnenkomst in Rotterdam (dit met de nodige tranen)

Ik verwacht weer een mooie tocht en hoop op een nog betere opbrengst voor het goede doel!!!

Hoi ik ben Irene Apeldoorn, Projectleider OPP HRM en inmiddels 15 jaar werkzaam bij UWV en diens voorgangers. Roparun 2012 wordt mijn 5e keer dat ik wederom met veel plezier ga deelnemen. Ik heb reeds 1 keer als cateraar en 2 keer als fietser en 1 keer als chauffeur/navigator mogen deelnemen aan dit evenement. Ik ben in 2011 gestart met een opleiding tot masseur en zal bij de Roparun 2012 de rol van masseur op mij nemen.

Wat mij elke keer weer bijblijft aan de deelname van dit evenement is, dat we bewust zijn dat we ons inzetten voor de palliatieve zorg voor mensen met kanker. Op sommige momenten is het tijdens de Roparun afzien, maar met veel plezier, positiviteit en vereende krachten wordt er elke keer weer een mooi eindresultaat op sportief en sponsorgebied neergezet. Er ontstaat zo’n enorme teambuilding vanaf het moment van presentaties geven aan collega’s over de Roparun tot aan de finish op de Coolsingel en nog lang daarna.

Roparun is niet alleen rennen, maar nog veel meer. Doe mee, sponsor, steun, kom kijken met Pinksteren, volg ons via de site en beleef het mee!

Hallo, ik ben Chris Buijtenhuijs, 52 jaar uit Groningen, Werkcoach/Netwerktrainer ESF 55+ en sinds 1991 werkzaam bij UWV en voorgangers. Al ruim 25 jaar ben ik duursporter. Deze unieke Roparun 2012 is mijn 1e deelname. Blij word ik er van. Práchtig lijkt het mij om onderdeel te zijn van dit sfeervolle event! Dichtbij zijn mensen mij ontvallen door deze ernstige ziekte, kanker. Daardoor éxtra gemotiveerd, wil ik graag een bijdrage leveren aan onze medemens in de vorm van succesvolle sponsor-acties en ook door sportief mee te doen. In Groningen zijn we begin 2012 een Muffin-sponsoractie gestart. Help, sponsor en steun je ons? Beleef je het mee en volg ons UWV team 214.

Ik ben Eddy Cohen. Bij UWV ben ik arbeidsdeskundig beleidsmedewerker bij SMZ. Bij de Roparun was ik twee keer bij de cateringploeg en de laatste keer was ik fietsbegeleider. Voorlopig ben ik reserve voor 2012, dus het is maar de vraag of ik mee zal doen. Als ik meega wordt het hopelijk weer als cateraar of fietser.

(Op dit moment is Eddy definitief toegevoegd aan het Roparun-team als kwartiermaker!)

HoiHoi, ik ben Fred Steenbergen, werkzaam bij UWV Amsterdam als tester. In mijn vrije tijd ben ik de laatste paar jaar vooral actief als vrijwilliger, maar hardlopen gaat als een rode draad door mijn leven heen. Dus toen ik de oproep zag voor de Roparun, was het al snel duidelijk: Dit is wat ik wil!

De Roparun is iets wat bij mij al jaren op de lijst staat van dingen die ik heel graag zou doen en als je die kans dan krijgt, dan moet je die volgens mij met beide handen aangrijpen. Vanwege de persoonlijke prestatie die ik graag zou willen leveren, maar ook voor het doel waar de Roparun voor staat. De inzameling van geld voor mensen met kanker.

Ik ben nu volop in training en hierbij heb ik al momenten meegemaakt dat ik er even helemaal doorheen zat, dat mijn ene been niet meer voor het andere wilde. En als het allemaal goed gaat en ik mag/kan inderdaad de Roparun gaan rennen, dan zullen er ongetwijfeld ook veel van dit soort momenten komen waarop het zwaar wordt, maar op dat moment denk ik juist aan de reden waar we dit voor doen, de mensen met kanker. Dát is de reden waar we dit voor doen, en dat geeft me hopelijk die extra boost om toch weer verder te gaan. Spierpijn? Zal er zeker komen! Maar dat is iets wat wel over gaat, met welverdiende rust. We doen dit voor kanker, wat niet zo maar over gaat met een beetje rust.

De start van de roparun duurt nog even, maar ik heb er zin in. Heel veel zin! Langzaam maar zeker begint iedereen in mijn omgeving te horen van de Roparun (of ze het nou willen of niet haha) en beginnen ze me te steunen, met woorden, maar ook financieel. De lotenverkoop is begonnen. En dan de verhalen die ik nu al hoor van de mensen die er eerder aan mee mochten doen, wat gaaf, wat een kick moet dat geven. Dat ik dáaraan mee mag doen! Wouw!

Als dingen gebeuren is het meestal ver van je bed. Je leest, of hoort erover en het raakt je al dan niet. Als dingen gebeuren in je naaste kennissenkring dan komt het ineens heel anders binnen. Machteloosheid, onbegrip, waarom hier, waarom nu. Niets doen help mij niet! Voor iedereen probeer ik dan een steentje bij te dragen, hoe klein dan ook.

Opgeven is geen optie! Daarvoor zoek ik sponsors, daarvoor loop ik mee van Parijs naar Rotterdam. Daarmee besef ik dat het ons allemaal kan gebeuren, zomaar, vandaag.

Hoi, ik ben Gerard Kivits. 55 jaar. Werkzaam bij de belastingdienst. En als loper een verbindende factor in het UWV-roparunteam. Samenwerken, motiveren, doorgaan, stimuleren, beleven, hardlopen en ontladen op de Coolsingel. Een bijdrage leveren voor het Roparun, voor alle mensen die het heel hard nodig (gaan) hebben.

Bijna iedereen zal de fase herkennen in je eigen leven en dat van de mensen om je heen, dat je je realiseert dat je leuke en bijzondere dingen vooral moet doen en niet moet uitstellen. Dat hangt samen met vrolijke, maar soms ook met minder vrolijke gebeurtenissen in je omgeving. Pluk de dag! Vandaar dat ik besloten heb dit jaar mee te doen aan dit avontuur voor het leven.

Voor mij is het doel van de Roparun heel belangrijk. Er wordt geld bij elkaar gebracht voor hulp aan mensen die niet meer beter worden. Dat vind ik belangrijk. En dat doe je met een team. En in de basis is het niet gekker dan dat er voortdurend één loper en twee fietsers in beweging zijn van Parijs naar Rotterdam. Met het hele team er omheen maak je dat mogelijk. Cateraars, masseurs, kaartlezers, chauffeurs…. En als dat lukt: kippenvel op de Coolsingel!

Hoi, ik ben Ingrid Voermans. Ik ben 28 lentes jong en woonachtig in Etten-Leur. Ik ben werkcoach bij het WERKbedrijf sinds november 2009.

Zoals zoveel Nederlanders heb ik gehoord van de Roparun. Ik heb er echter nog nooit deel van uit mogen maken. Toen ik op de oproep op intranet zag, sprak het me gelijk aan. Ik stond op de reservelijst, maar 2 weken geleden kreeg ik te horen dat ik toch bij het team zit. Een grote verrassing.

Het motto van de Roparun spreekt me erg aan: “Leven toevoegen aan de dagen, waar geen dagen meer kunnen worden toegevoegd aan het leven". Enerzijds een prachtig motto, anderszijds ook keihard. Zoals, volgens mij bij iedereen het geval is, heb ik kanker van dichtbij mee gemaakt. Familieleden er aan verloren, maar gelukkig ook mensen zien genezen. Een bijdrage leveren voor zo’n goed doel door deel te zijn aan een geweldig evenement lijkt me dan ook erg dankbaar.

Ik ben een jaar aan het hardlopen en hoewel ik onder de indruk ben van mijn 10 kilometer die ik binnen het uur kan lopen, is meelopen aan de Roparun toch een brug (of 2) te ver. Om die reden heb ik me aangemeld voor de rol van catering/kwartiermaker. Samen met mijn collegacateraars staat ons een belangrijke taak te wachten om ervoor te zorgen dat de lopers/fietsers/bijrijders/masseurs hun hapje, drankje en rust krijgen.

Nadat ik hoorde dat ik onderdeel ben van team 214, ben ik mee gegaan naar de tweede Roparun bijeenkomst in Ahoy. Daar werd meer verteld door stichting haarwensen en waren er beelden van de finish van vorig jaar. Ik kreeg bij die bijeenkomst al een aantal keer kippenvel, dus ik kan me goed voorstellen dat meedoen aan de Roparun een ervaring voor het leven is. Nu snel verder gaan met het verkopen van loten en inzamelen van geld en natuurlijk de voorbereiding voor het Pinksterweekend.

Even voorstellen, ik ben Liesbeth Meershoek en werk in Utrecht in de functie van arbeidsdeskundige. In 2010 heb ik voor het eerst mee gedaan aan de Roparun. Dit jaar doe ik voor de tweede keer mee aan de Roparun.

Mijn favoriete sport is hardlopen, wat ik al vele jaren doe. In de loop van de tijd ben ik wedstrijden gaan lopen wat de stap naar de marathon minder groot maakt. Ik heb in verschillende steden de marathon gelopen, wat altijd een hele belevenis was.

Een hele tijd geleden heb ik met een paar vriendinnen voor de lol een paardrijles genomen. Het was niet de bedoeling om hier verder iets mee te gaan doen, maar ja, het zijn geweldige beesten, dus ik was verkocht,.... Ik rij nog wekelijks, alleen als ik een wedstrijd moet lopen, dan sla ik over, want paardrijden en lopen, gaat eigenlijk niet samen.

Dit jaar heb ik niet mee gedaan aan de marathon van Rotterdam, omdat ik mijn krachten voor de Roparun wil sparen. De Roparun is een bijzondere wijze van lopen. Het hangt overal tussen in, daarmee bedoel ik, dat het zowel om een korte afstand van 2 km gaat, gericht op snelheid en het gaat om duurloop van een dag of 3,..... Ik doe dit jaar nog een keer mee, omdat ik het een goede combinatie vind, om voor een goed doel te lopen. Ik loop zo wie zo, dus waarom niet gekoppeld aan een zeer goed doel? Daarbij komt dat het erg gezellig is, om met elkaar te lopen. Ik heb er weer zin in!

Hallo, mijn naam is Marion Flimm en ik werk sinds november 2008 bij het UWV in Amsterdam. De eerste 2 jaar was ik werkzaam bij C-ICT als Service Manager SDM en nu werk ik alweer ruim een jaar als Business Analist bij Facilitair Bedrijf DIV. Naast mijn 'gewone' werk ben ik lid van de ondernemingsraad en tevens van de onderdeelcommissie Concern Staven.

Ik ben 2010 door een collega bij FEZ in aanraking gekomen met de Roparun. De boeiende verhalen triggerden mij en wij (mijn man Dries en ik) hebben toen aangeboden het team in Rotterdam op 2de Pinksterdag op te komen halen en terug te rijden naar Amsterdam. De sfeer op de Coolsingel maakte mij helemaal enthousiast. Toen hebben we besloten om in 2011 mee te doen en ondanks het slaapgebrek tijdens het afleggen van de +/- 520km van Parijs naar Rotterdam ( in totaal 3 uurtjes slaap verdeeld over +/- 60 uur) was het ieder moment waard.

Als chauffeur/navigator ben je heel nauw betrokken bij je (sub)team. Je zorgt ervoor dat je hele subteam goed en wel 50km aflegt voordat het andere subteam het stokje overneemt en de volgende 50km voor zijn rekening neemt. Zo gaat het om en om naar Rotterdam. Boeiend en vermoeiend, zwaar maar ontzettend leuk! Ik heb er weer zin in.

Hallo, ik ben Niels Kortink en doe dit jaar voor de tweede keer mee aan de ROPArun. Dat ik ook dit jaar weer mee zou doen stond voor mij al vast vanaf het moment dat we de vorige keer vertrokken vanuit Parijs. De kriebels die je in je buik krijgt door al die mensen/idioten die zich voor het goede doel inzetten en overweldigend. Daarnaast is ook het sponsorbedrag dat je ophaalt door een "stukje" te rennen tegelijkertijd mooi en ook verbazingwekkend. Ik kijk er weer naar uit!

Ook dit jaar ga ik voor en achter een loper fietsen en hoop er voor te zorgen dat we niet de verkeerde kant op gaan tijdens deze tocht. Het zal weer zwaar worden, maar op de momenten dat het echt zwaar is, zal ik denken aan de mensen waar we het uiteindelijk voor doen. Bijvoorbeeld die kinderen waarbij het leven nog maar pas begonnen is en meteen zo kort dreigt te worden, of mijn moeder die al jaren met kanker loopt en elke dag die het leven haar extra schenkt, met twee handen beetneemt. Door die paar dagen die ik aan deze tocht geef, hoop ik een bijdrage te leveren aan het motto van de RoParun: "Leven toevoegen aan de dagen, waar geen dagen meer kunnen worden toegevoegd aan het leven".

Mijn naam is Raymond van der Donk en ben binnen het UWV werkzaam als medewerker van de Servicedesk-ICT. De oproep op het Intranet om een UWV team samen te stellen trok meteen mijn aandacht, dit ook vanwege het feit dat ik op dat moment nog nooit van de Roparun had gehoord. Na de voorlichtingsbijeenkomst, de nodige verhalen en filmpjes van vorige edities dacht ik meteen, dit is het…!!!

De trainingen die ik tot nu toe heb meegemaakt ervaar ik als prettig en ik merk dat ik de mensen beter leer kennen, het groepsgevoel begint te komen. Meedoen met de Roparun zal voor mij de 1e keer zijn, echter hopelijk niet de laatste. In de straat van mijn woonplaats is de sfeer ook al goed, het blijkt dat 2 buurmannen van mij ook mee doen met de Roparun, weliswaar voor een ander team, maar het versterkt toch de onderlinge band. We hebben immers toch een gezamenlijk doel en dat is als team de finish halen en zoveel mogelijk geld ophalen.

Ik kijk al weer uit naar de volgende trainingen die nog op de agenda staan, alleen al de diverse locaties zijn leuk om als groep te doorkruisen. Dan laat ik de weersomstandigheden beter maar achterwege… Er zal heel wat nieuws op mijn pad komen en zal het op sommige momenten niet gemakkelijk hebben echter ga ik er wel voor. Coolsingel, here we come…!!!!

Hoi, ik ben Rick Smit. Op de foto zie je mij in mijn natuurlijke habitat: achter het stuur van een bus tijdens (een training voor) de Roparun. De Roparun wordt ook wel een avontuur voor het leven genoemd. Dat blijkt overigens ook uit het motto wat al jaren is: "Leven toevoegen aan de dagen, waar geen dagen meer kunnen worden toegevoegd aan het leven".

Eind 2005 zag ik op UWV-intranet informatie over het UWV-Roparunteam en een oproep voor nieuwe deelnemers. Ik heb me aangemeld en de informatiebijeenkomst bezocht. Ik was direct zeer enthousiast. De Roparun vindt jaarlijks in het Pinksterweekend plaats. In de maanden daarvoor traint het UWV-team vier keer. Ik dacht voor mijn eerste deelname dat de trainingen mij enigszins een beeld over de Roparun zelf gaven, maar ik kwam bedrogen uit. Het was allemaal nog veel mooier en grootser! Wat een geweldig evenement. Je weet niet wat je ziet. Zo'n duizend voertuigen en meer dan zesduizend deelnemers in 275 teams vinden een plaatsje op een enorm terrein in een voorstad van Parijs. Vanaf 2012 gaan daarnaast nog eens 50 teams van start in Hamburg. Op Pinksterzaterdag en -zondag gaan de teams op pad naar Rotterdam; de langzaamste teams starten het eerst, de snelste het laatst. Van elk team is continue een loper bezig; de acht lopers wisselen elkaar estafettegewijs af. De aankomst op de Coolsingel in Rotterdam is op de maandag van het Pinksterweekend.

Inmiddels sta ik voor mijn zevende deelname aan de Roparun. Elke keer was ik chauffeur op het parcours. Mijn doel is om de inzittenden zo comfortabel mogelijk te vervoeren. Daarnaast probeer ik mijn steentje bij te dragen aan een goede sfeer. Tot nu toe lukt dat elk jaar weer opperbest.

Ik vergeet het belangrijkste. Het doel van de teams is om zo veel mogelijk geld in te zamelen. In 2011 was dat door 275 teams in totaal € 5.245.148. Lukt het om in 2012 weer een hoger bedrag bijeen te lopen, dan het voorgaande jaar? Ik neem aan van wel, want er doen nu 325 teams mee. Al dat geld - gelukkig kent de Roparun een piepklein strijkstokje - wordt besteed om het motto, waarmee ik begon, mogelijk te maken: zorg aan mensen met kanker.

Voor mij is de Roparun echt een avontuur voor het leven!

Hoi! Mijn naam is Sandra Sligman, ik ben 33 jaar en woon in het Gelderse Laren. Ik ben in oktober 2011 binnen het UWV begonnen als sociaal medisch verpleegkundige binnen de ziektewet.

In november kwam ik de oproep tegen op het UWV- intranet, dat er nog lopers nodig waren voor de Roparun. Tot dat moment had ik hier, eerlijk gezegd, nog niet van gehoord. Maar na het lezen van de informatie en de ervaringen van verschillende mensen werd ik helemaal enthousiast en heb ik me aangemeld. Het lijkt me een geweldige ervaring, waarmee je ook nog eens een mooie bijdrage mag leveren aan het goede doel.

Ongeveer 4 jaar geleden ben ik gestart met hardlopen, voorheen ging ik vaak mountainbiken, maar ik kwam erachter dat lopen net zo leuk kan zijn en daarnaast is het een sport waar relatief weinig materiaal voor nodig is ;-). Naast het hardlopen ben ik regelmatig in de sportschool te vinden, ik vind het heerlijk om een lesje body-attack te doen. Lekker los gaan op snelle muziek!

We zijn ondertussen 2 trainingen verder en ik merk dat mijn enthousiasme alleen maar toeneemt. Bijzonder om te ervaren hoe snel je met zijn allen een team gaat vormen. Ik heb me opgegeven als 'loper' en hoop natuurlijk dat ik straks in deze functie mee mag. Maar voor mij is het 'Roparungevoel' zo ie zo al begonnen!

Mijn naam is Wil Heestermans en ik ben van 11 juli 1960. Mijn vrouw Irka en ik hebben drie kinderen. Tjerk van 21, Diede van 20 en Eline van 17 jaar. We hebben een sportief gezin, iedereen doet aan sport, ik volg mijn kinderen dan ook op de voet bij hun sportieve activiteiten. Ikzelf zit 2 á 3 maal in de week op de spinningfiets en als het weer het toelaat trek ik er op de racefiets op uit. Ik heb me dan ook aangemeld als fietser.

Dat sporten niet zo vanzelfsprekend is hebben wij in ons gezin meegemaakt. Onze zoon Tjerk heeft op 5 jarige leeftijd een 'Wilmstumor' gehad. Gelukkig is dit allemaal goed afgelopen en kunnen we allemaal weer lekker sporten. Tjerk zelf heeft vorig jaar meegedaan met Alpe D'uZes, om geld bijeen te verzamelen voor het KWF. Mijn drive om mee te doen vind zijn bron in hetgeen wij als gezin hebben meegemaakt toen onze zoon 5 jaar oud was.

Ik wil graag mijn steentje bijdragen aan 'toevoegen van leven aan de dagen, waar geen dagen meer kunnen worden toegevoegd aan het leven'. Ik ben erg gepakt door dit motto van de Roparun. In 2011 heb ik als chauffeur van de calamiteitenbus al mogen deelnemen aan de Roparun en ik kan zeggen dat ik het Roparunvirus aardig te pakken heb gekregen. De teamgeest en de saamhorigheid hebben grote indruk op mij gemaakt. Ook dit jaar ben ik hopelijk weer van de partij, maar dan als fietser. Ik heb er erg veel zin in.

Ik ben Willy de Jong (44), kom uit Leeuwarden ('n oprjochte Fries), sport vier tot vijf keer in de week, loop hard, fiets (op allerlei soorten en in allerlei landen), badminton en schaats (als het ijs het toelaat). Ik volg een opleiding tot communicatiemedewerker/junior adviseur en werk voor de redactie van U&UWV en communicatie Noord. En 'tussendoor' werk ik als kwaliteitsmedewerker bij het WERKbedrijf. Kortom: Ik heb graag plezier in het leven.

Een ‘once in a lifetime opportunity’ voor de tweede keer meemaken is al super. Kunnen bijdragen aan het motto 'Leven toevoegen aan de dagen, waar geen dagen meer kunnen worden toegevoegd aan het leven' brengt nog meer voldoening. Vorig jaar begeleidde ik de lopers op de fiets. Nu - helemaal besmet met het Roparunvirus - hoop ik als loper mee te kunnen doen. Het is geweldig om samen een sportieve prestatie neer te zetten voor de zieke medemens. Of je nu hardloopt, fietst, als kwartiermaker meegaat, of voor het vervoer, de catering of het welzijn van de lopers en fietsers zorgt ... Als team op de Coolsingel finishen na 520 kilometer 'samen lopen, fietsen, eten, slapen, stressen, lachen, ploeteren, genieten, afzien en nog veel meer' levert op Pinkstermaandag ongetwijfeld weer een prachtig kippenvelmoment op. Dat is voor mij genieten van het leven!

Mijn naam is Wim van Griensven, werk inmiddels 12 jaar als arbeidsdeskundige bij SFB/UWV. Daarvoor was ik automatiseerder, 10 jaar opleider en 10 jaar leraar Engels. Ik woon in Roermond en ben technisch aangelegd, ik restaureer auto's en bromfietsen. Daarnaast knap ik mijn eigen huis, rijksmonument uit 1730, op.

Ik ben vader van een dochter van 23 jaar. Sedert november 2010 ben ik weduwnaar, maar enkele maanden weer gelukkig met een nieuwe vriendin die in Vlaardingen woont (of all places) Ik heb me jaren beziggehouden met organiseren van festivalcampings (pinkpop, solar etc) tot 35.000 personen. Ik wil graag steeds nieuwe uitdagingen aangaan (liefst niet te sportief voor mezelf)